روایات پیرامون تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها
افضل تعقیبات نماز، تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها است، و شایسته است که بعد از نمازهای واجب و موارد دیگری چون وقت خواب و ابتدای زیارت بزرگان و پیشوایان دین بر آن مداومت شود.
امام باقر علیه السلام می فرمایند: خداوند از حیث حمد و ستایش عبادت نشد که برتر و افضل از تسبیح فاطمه سلام الله علیها باشد، و اگر چیزی با فضیلت تر از آن بود هر آینه رسول خدا صلی الله علیه و آله آن چیز را به حضرت فاطمه سلام الله علیها می بخشید. 
امام صادق علیه السلام می فرمایند: هر کس بعد از نماز واجب تسبیح فاطمه زهرا سلام الله علیها را به جا آورد قبل از این که پای راست را از بالای پای چپ بردارد، جمیع گناهان او آمرزیده می شود، و دراین تسبیح از «الله اکبر» آغاز کند.
و نیز از آن حضرت روایت شده که فرمود: تسبیح فاطمه زهرا سلام الله علیها در هر روز بعد از هر نمازی در نزد من دوست داشتنی تر است از هزار رکعت نماز (مستحبی) که در هر روز خوانده شود.
همچنین در فضیلت تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها قبل از خواب می فرمایند: هر کس شب را با تسبیح فاطمه سلام الله علیها سپری کند، از مردان و زنانی می باشد که خدا را زیاد یاد می کند.
امام باقر علیه السلام می فرمایند: هر کس تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها را به جا آورد و پس از آن استغفار کند، مورد مغفرت قرار می گیرد و آن تسبیح در گفتن صد عدد است و در میزان اعمال هزار ثواب دارد، شیطان را دور و خدای رحمان را خشنود می فرماید.
امام صادق علیه السلام می فرماید: کسی که بعد از نماز واجب با تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها صد بار به تسبیح خدای متعال بپردازد، و به دنبال آن کلمه « لااله الا الله » را بگوید، خدا او را می آمرزد.
شرایط تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها
یکی از شرایطی که در این تسبیح لازم است رعایت شود این است که بعد از نماز بلافاصله خوانده شود. یعنی وقتی نماز به پایان رسید قبل از این که حالت خود را به هم زده و تغییر وضع دهد، به عبارتی از حالت تشهد و سلام در نماز خارج شود، و قبل از پرداختن به چیز دیگری تسبیح را شروع کند؛ و با آن چه که در سرّ عدد مستور است معلوم است که بلافاصله بودن تسبیح بعد از نماز دارای حسابی است که در غیر این صورت نیست.
با فضایلی که برای تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها نقل شد و نیز تأکید های بسیاری که در مداومت بر آن از ناحیه ائمه معصومین گردیده، شایسته است که این عمل عاشقانه و با نشاط به جا آورده شود. اگرچه ممکن است نفس تسبیح بعد از نماز نشانه ای از نشاط در عبادت باشد، اما متأسفانه بسیار دیده می شود که به هنگام تسبیح اذکار را چنان سریع و بی توجه می گویند که شاید بیانگر این واقعیت باشد که تسبیح را بر اثر عادت یا تأثیر محیط می گویند، نه از روی نشاط. قرآن کریم نیز از منافقین چنین یاد می کند که آنها با کسالت و بی نشاط نماز می خوانند، نه عاشقانه: « و اذا قاموا الی الصلاه قاموا کسالی »
تسبیح تربت امام حسین علیه السلام
معمولاً اذکار و خصوصاً تسبیح حضرت زهرا سلام الله علیها را با تسبیح می گویند و بهتر است که تسبیح از تربت پاک حضرت سید الشهدا علیها باشد. ابراهیم بن محمد ثقفی گوید: « حضرت فاطمه سلام الله علیها در ابتدا تسبیحی تابیده شده از رشته پشم داشت که گره هایی بر آن زده بود، و با آن تکبیر و تسبیح و ذکر می گفت، تا اینکه حضرت حمزه عموی پیامبر صلی الله علیه و آله به شهادت رسید، پس حضرت فاطمه سلام الله علیها از تربت قبر آن شهید بزرگوار خاک برگرفت و تسبیح ساخت و با آن تسبیح می گفت. مردم نیز چنین کردند. اما زمانی که امام حسین علیه السلام به شهادت رسیدند، سنت شد که از تربت آن امام تسبیح ساخته و به وسیله آن ذکر گویند. »
از حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه مرویست که: هر کس تسبیح تربت امام حسین علیه السلام را در دست گیرد و ذکر را فراموش کند، ثواب ذکر برای او نوشته می شود.
از امام صادق علیه السلام روایت شده که فرمود: یک ذکر یا استغفار که با تسبیح تربت امام حسین علیه السلام گفته شود، برابر است با هفتاد ذکر که با چیز دیگر گفته شود.
از امام کاظم علیه السلام نیز روایت شده که فرمود: مؤمن از پنج چیز نباید خالی باشد: مسواک، شانه، سجاده، تسبیحی که سی و چهار دانه باشد و انگشتر عقیق.
منبع: آریاکلیک
